Κυριακή, Ιουλίου 24, 2011

Έθνος, κράτος και παγκοσμιοποίηση

Το Έθνος και το κράτος είναι έννοιες σαφώς διακεκριμένες από την ίδια την ουσία τους, αλλά και από τον τρόπο που βλέπει κανείς την ζωή, από τις ιδέες του και την κοσμοθεωρία του. Για εμάς Έθνος είναι η Φυλή και ο Πολιτισμός της στην διαδρομή της Ιστορίας, η παράδοση ή άλλως εάν θέλετε η Φυλετική Ψυχή. Και μόνο υπ’ αυτήν την έννοια και με αυτό το περιεχόμενο πιστεύουμε στο Έθνος. Κράτος μπορεί να υπάρξει ακόμη και εάν το Έθνος ευρίσκεται σε καθεστώς δουλείας ή υπό διωγμόν. Είναι προφανές ότι η γνώση της Ιστορίας είναι το απαραίτητο στοιχείο μιας αληθινά εθνικής συνειδήσεως. Υπάρχει όμως αυτή η γνώση; Όσο και εάν ακούγεται παράξενο ΠΛΗΡΗΣ ΕΘΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ των Ελλήνων δεν υπάρχει. Ακόμη και η Ιστορία του Παπαρηγόπουλου, η οποία προσεγγίζει κατά πολύ την εθνική Ιστορία δεν είναι Εθνική-Φυλετική Ιστορία.

Το κράτος και το Έθνος δεν αποκλείεται να ευρίσκονται σε κατάσταση συγκρούσεως, σε διαμάχη έντονη και συνεχή. Εάν κάποιος το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι η ύπαρξή του και η δραστηριοποίησή του ως ατόμου μέσα σε μία οικονομική κοινότητα, τότε ασφαλώς μέριμνα έχει αποκλειστικά και μόνο για την λειτουργία του κράτους, αδιαφορώντας εάν χρειαστεί για τα συμφέροντα του Έθνους. Ένα παράδειγμα: Ένας επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στην Τουρκία και κερδίζει δισεκατομμύρια και φέρνει δισεκατομμύρια και στο «ελληνικό» κράτος γιατί να μη είναι θερμός υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής «φιλίας» ακόμη και εάν αυτό είναι εις βάρος του Έθνους;

Γράφει για το θέμα αυτό ο Ίων Δραγούμης: