Ο Νίκος Λυγερός είναι ο Έλληνας που
κατέχει τον υψηλότερο δείκτη ευφυΐας (IQ) στην κλίμακα Stanford-Binet,
με 189 βαθμούς. Πρόκειται για μία πολυσχιδή προσωπικότητα. Το βιογραφικό
του είναι πολύ πλούσιο και οι δραστηριότητες τους ποικίλες. Είναι
καθηγητής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού αλλά και της Ελλάδας, καθηγητής
σε στρατιωτικές σχολές, στρατηγικός σύμβουλος, καθηγητής προικισμένων
παιδιών, expert διερμηνέας και μεταφραστής στα γαλλικά δικαστήρια,
συγγραφέας, σκηνοθέτης, ποιητής και πολλά ακόμα…
Στην συνέντευξη που ακολουθεί μας
μίλησε για τη σχέση Ελλάδας – Τουρκίας, την συμμαχία Κύπρου – Ισραήλ,
την σημασία του Ελληνικού Πολιτισμού αλλά και για την τωρινή οικονομική
και κοινωνική κρίση. Διαβάστε την…
1. Στα τέλη της
δεκαετίας του ’90 η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Τουρκία
άλλαξε. Της ανοίξαμε την Ευρωπαϊκή πόρτα, ελπίζοντας στον εκδημοκρατισμό
και εξευρωπαϊσμό της. Τελικά η πολιτική αυτή είχε αποτέλεσμα;
Για να αλλάξει κάτι, πρέπει να υπάρχει… Ύστερα το θέμα είναι αν άλλαξε ή την άλλαξαν οι συνθήκες και οι συγκυρίες. Η εξερεύνηση της αδιεξόδου της έλλειψης στρατηγικής μετά από εξάντληση, προκάλεσε την επιλογή του ανοίγματος, ενώ κανείς δεν προέβλεψε όχι μόνο το finale, αλλά και το μέσον της παρτίδας. Έγινε η πολιτική, τακτική δίχως να έχει στρατηγικό βάθος. Και τώρα βλέπουμε τις παράπλευρες απώλειες αυτής της κίνησης με τον προβληματισμό των συμμάχων σε αυτό το θέμα. Η μίμηση στον τομέα της διπλωματίας έχει τα όρια της και τώρα τα βλέπουμε.
2. Ποια είναι η άποψή σας για τις προτάσεις
που ακούγονται για μία νέα πολιτική απέναντι στην Τουρκία; Μήπως
είμαστε πολύ φοβικοί απέναντί της; Και αν ναι μήπως αυτό οφείλεται σε
έλλειψη σχεδιασμού;Για να αλλάξει κάτι, πρέπει να υπάρχει… Ύστερα το θέμα είναι αν άλλαξε ή την άλλαξαν οι συνθήκες και οι συγκυρίες. Η εξερεύνηση της αδιεξόδου της έλλειψης στρατηγικής μετά από εξάντληση, προκάλεσε την επιλογή του ανοίγματος, ενώ κανείς δεν προέβλεψε όχι μόνο το finale, αλλά και το μέσον της παρτίδας. Έγινε η πολιτική, τακτική δίχως να έχει στρατηγικό βάθος. Και τώρα βλέπουμε τις παράπλευρες απώλειες αυτής της κίνησης με τον προβληματισμό των συμμάχων σε αυτό το θέμα. Η μίμηση στον τομέα της διπλωματίας έχει τα όρια της και τώρα τα βλέπουμε.
[Η είδηση είναι περσινή... ωστόσο 
