Οι εκλογές της 25
ης Ιανουαρίου ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο
κόμμα, με ένα πακέτο αντιμνημονιακών υποσχέσεων, εκμεταλλευόμενος την
αγανάκτηση, την αηδία και την οργή του Ελληνικού Λαού για τα έργα και
τις ημέρες της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Λόγω, ακριβώς, αυτών των
προεκλογικών υποσχέσεων και του εμπορίου ελπίδων που διεξήγαγε, θα
έπρεπε μετεκλογικά να δοθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ μια επικοινωνιακή παράσταση
«σκληρής διαπραγμάτευσης» με τους δανειστές. Μολονότι ο χρόνος
αυτής της παράστασης τελειώνει, καθώς τρέχουν δάνεια τα οποία πρέπει να
πληρωθούν, προστίθενται συνεχώς νέα επεισόδια στο συγκεκριμένο σήριαλ,
έστω και χωρίς να άπτονται των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές (πχ.
γερμανικές επανορθώσεις).
Στόχος αυτής της επικοινωνιακής παράστασης είναι, όταν
«επέλθει το μοιραίο», αυτό να παρουσιαστεί ως κάτι το αναπόφευκτο, ως
αποτέλεσμα εξάντλησης όλων των μέσων της σκληρής διαπραγμάτευσης.
Αυτή, άλλωστε, είναι και η μοναδική διαφορά της σημερινής συγκυβέρνησης
από την προηγούμενη, η οποία έδωσε μόνο προεκλογικές υποσχέσεις, ενώ
μετεκλογικά επέλεξε την μέθοδο της άμεσης υποταγής, δίχως επικοινωνιακή
παράσταση. Στην ουσία, δηλαδή, βλέπουμε την κατάσταση να παραμένει ίδια
στο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο, αλλά διαφοροποιημένη στο πολιτικό.
Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να κρατήσει πολύ, καθώς όταν ο Ελληνικός
Λαός διαπιστώσει...